Sukad sa ulahing bahin sa dekada 1960 ug sayong bahin sa dekada 1970, kadaghanan sa tradisyonal nga mga sistema sa aerial photography gipulihan na sa mga airborne ug aerospace electro-optical ug electronic sensor system. Samtang ang tradisyonal nga aerial photography nagtrabaho labi na sa visible-light wavelength, ang moderno nga airborne ug ground-based remote sensing system nagpatunghag digital data nga naglangkob sa visible light, reflected infrared, thermal infrared, ug microwave spectral regions. Ang tradisyonal nga mga pamaagi sa visual interpretation sa aerial photography makatabang gihapon. Bisan pa, ang remote sensing naglangkob sa mas lapad nga mga aplikasyon, lakip ang dugang nga mga kalihokan sama sa theoretical modeling sa mga target properties, spectral measurements sa mga butang, ug digital image analysis para sa information extraction.
Ang remote sensing, nga nagtumong sa tanang aspeto sa non-contact long-range detection techniques, usa ka pamaagi nga naggamit og electromagnetism aron makamatikod, makarekord, ug makasukod sa mga kinaiya sa usa ka target ug ang depinisyon unang gisugyot niadtong 1950s. Sa natad sa remote sensing ug mapping, kini gibahin sa 2 ka sensing modes: active ug passive sensing, diin ang Lidar sensing kay active, nga makagamit sa kaugalingon niining enerhiya aron mopagawas og kahayag ngadto sa target ug makamatikod sa kahayag nga gi-reflect gikan niini.